რა მეზღაპრებოდა :)

    რა მეზღაპრება, მაგრამ მომეზღაპრა, თან ეს ხომ დიდების ზღაპარია, ისევ  ვიმოგზაურე პატარა უფლისწულთან ერთად პლანეტ-პლანეტ და რაღაც ბავშვობა მომენატრა, არა ბავშვობა კი არა, უფრო ის ბავშვური,  სუფთა აზროვნება –  როცა ჩემი ოთახის მზის სხივს ვემეგობრებოდი, როცა  ვხატავდი (საუკუნეა არ დამიხატავს ერთი პატარა ფიგურაც კი)  უაზრობებს, ვხატავდიი მზეს – ჩემს მზეს, როცა მიყვარდა ვარსკვლავების ყურება, მერე სურვილების ჩაფიქრება, როგორ მჯეროდა, რომ ყველა ამიხდებოდა,როცა შემეძლო დამენახა დახატულ ყუთში დამწყვდეული ბატკანი,  მერე გამახსენდა ჩემი დღიური,  ხო ის წითელი და პაწაწუნა, ყველაფერს ხომ მასში ვწერდი, მთლად კიწივით ჭკვიანი ვერ იყო, მაგრამ ჩემი იყო და მიყვარდა, მერე  ისიც  გამახსენდა სულელობა, რომ ვუწოდე და უმოწყალოდ, რომ დავხიე, ძალიან სასტიკი ვიყავი და ამაზე გულიც დამწყდა , ალბათ  თავი ძალიან დიდი გოგო მეგონა და რაღაში მჭირდებოდა ეს ბავშვობის გადმონაშთი, არადა …… რა უცნაური ხალხია ეს დიდები…..

გადამღალა დიდობამ და მივდიე პატარა უფლისწულს. მისია  ბავშვური და პატარა, მაგრამ ყოვლისმომცველი  სამყარო,  შემშურდა კიდეც,  ძლიერ მემყუდროვა ის პატარა პლანეტა, მეც გადავიდოდი დედამწიდან 🙂 და სიამოვნებით ვუყურებდი მზის ჩასვლას დღეში  ორმოცდასამჯერ.  არა, ორმოცდაათჯერაც. არც მომბეზრდებოდა და პირიქით  გამაბედნიერებდა კიდეც. ჭირვეულ ყვავილსაც ავიტანდი, ან შესაძლოა მე ვყოფილიყავი ჭირვეული ყვავილი, რატომაც არა, თუმცა უფრო დავაფასებდი უფლისწულის სიყვარულს. ამ ზღაპრულად რეალურ სამყაროში თავი  ბავშვად წარმოვიდგინე, რომელსაც ჯერ კიდევ ბვრი რამ აქვს სასწავლი,   თითქოს მიცხოვრია და არც მიცხოვრია, მერე იმ მედიდური  მეფის სიტყვებს ჩავუღრმავდი და საკუთარი თავის გასამართლებაც დავიწყე, იქნებ სწორი მსჯავრის დადებით ბრძენად მაინც ვიგრძნო თავი-მეთქი, ძნელი აღმოჩნდა,  თანაც  ისევ  დიდივით დავიწყე ფიქრი და  შევეშვი ამ ჩემი თავის მართლმსაჯულებას,  მართლაც რა უცნაური ხალხია ეს დიდები……

განვაგრძე უცნაური მოგზაურობა ამ უცნაურ სამყაროში,  იმდენი რამ მენიშნა,  იმდენი რამ შემიყვარდა, თითქოს გულით დავიწყე ხედვა, საიდუმლოც ხომ ეგ არის, მხოლოდ გული ხედავს კარგად, თვალს არ ძალუძს დაინახოს ის, რაც მთავარია და არსებითი , ხშირად გავიმეორე ეს ფრაზები, უფლისწულივით მეც კარგად დავიხსომე.   მეისრეს სიტყვებმაც ამიხილეს, თითქოს თვალი. ამ დიდობაში მეც არ ვიცი რას დავეძებ, ალბათ ბავშვი რომ ვიყავი. მაშინ ვიცოდი, ახლა კი დამავიწყდა…..  მარტო ბავშვებმა იციან რასაც დაეძებენ…ისინი ბედნიერები არიან….. ყველა ფრაზას ჩავუკირკიტდი და  გადავწყვიტე მეც გავერკვიო რას დავეძებ, გადავწყვიტე  ვიპოვნო ჩემი ჭა,  რომლის ერთი წვეთი წყალიც ბედნიერს გამხდის, გადავწყვიტე მხოლოდ გულით დავიწყო ხედვა,  რადგან სწორედ ასე დავინახავ ჭეშმარიტებას,   გადავწყვიტე ხშირად ავხედო ზეცას და ვიკითხო შეჭამა თუ არა ბატკანმა ვარდი, იქნებ მეც დავინახო, როგორ შეიცვლება ამით ყველაფერი……. იქნებ მეც მივხვდე რამოდენა რამაა ეს!

  ეს ზღაპარიც დამთავრდა და რეალობაშიც წამიერად მოვბრუნდი, ისევ დიდივით დავიწყე ფიქრი, ისევ  მომაწყდა აზრები,  იდეები,  ცხოვრებისეული წვრილმანები და მსხვილმანები,  რა მეზღაპრებოდა,  მაგრამ მომეზღაპრა…….

Advertisements

4 thoughts on “რა მეზღაპრებოდა :)

  1. პატარა უფლისწული, ჩემი აზრით, მხოლოდ პატერებისთვის არ დაწერილა. თუმცა, ეპიგრაფში სულ სხვა რამ წერია 🙂 ახლაც უდიდესი სიამოვნებით ვკითხულობ.

    • კი ნამდვილად არაა ეგ მხოლოდ პატარებისთვის, და ალბათ ბევრმა დიდმა უნდა წაიკითხოს იმდენ რამეს აღმოაჩენს… 🙂

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s