შეხედე რა ცაა, ესაა რაცაა

ყველა ჩემს მიერ ნანახ ადგილს ვაფასებ ცით, თუ ცა მომეწონება, ის ადგილიც მომწონს.  ბავშვობაში ხშირად ვუყურებდი ღამის ცას, ვარსკვლავებით მოოჭვილს და სიხარულს მგვრიდა იმის წარმოდგენა, რომ  შესაძლოა, მეც ასე მიყურებს სადღაციდან ვიღაც და ისიც სიხარულს განიცდის ან სულაც არ განიცდის, მაგრამ უბრალოდ მიყურებს.    ჩემი ქალაქის ცა არასდროს მომწონდა,  არც ვარსკვლავები ჩანს  და დიდად არც აღმაფრთოვანებს, თუმცა დავაკვირდი და აღმოვაჩინე, რომ  მიყრუებულ ადგილებშია საოცარი ცა,  იმდენი ვარსკვლავია, იმდენი, რომ სად გაიხედო აღარ იცი, ვარსკვლავის ჩამოვარდნაც არაერთხელ   მინახავს, თუმცა სურვილების ჩაფიქრებას ვერასდროს ვასწრებდი.   ჩამიქროლებდა  ხოლმე გაკაშკაშებული , კუდიანი ვარსკვლავი და მხოლოდ ცქერით ვტკბებოდი,  სურვილიც რა თქმა უნდა ჩამოვარდნის შემდგომ მახსენდებოდა.   არასდროს დამავიწყდება ერთ უბრალო ღამეს ქობულეთის  ცა, იმოდონა მთვარე მას შემდეგ არსად მინახავს,    სხვანაირი ღამე იყო , განსაკუთრებული…

ზღვისპირეთში ღამის ცას მართლაც არაფერი სჯობს, სავსე მთვარით განათებული ზღვისპირი, შუქი, მოლივლივე შავ წყალზე და უამრავი ოცნება.   ზაფხულობით  ჩემი სოფლის ცაც ძალიან ლამაზია,  უზარმაზარი სივრცე და აურაცხელი,  ციმციმა მანათობელი, ამას მთვარეც თუ დაემატა თავისი იდუმალებით,  საერთოდ, ფანტასტიკაში აღმოჩნდები.

ცა, ეს ხომ ანგელოზთა ნავსაყუდელია, საოცარი, მისტიკური ადგილი,  სადაც ოცნებები ხდება,  სადაც ღმერთია,  სადაც ყველაფერი ნათელი და ლამაზია.    ცაზე დაფიქრების შემდეგ ნოდარ დუმბაძის ,,მე ვხედავ მზეს”  მახსენდება, განსაკუთრებით ის მონაკვეთი  სოსოია და ხატია, რომ წავიდნენ  მეზობელ სოფელში სიმინდის საშოვნელად, ყოველ წაკითხვაზე  ხელახლა ვოცდები მათი და მოხუცი მასპინძლების  საოცრად უბრალო , სევდანარევი იუმორით აღსავსე და ბრძნული საუბრებით,   რაღაცნაირი სითბო ჩამეღვენთება ხოლმე სულში.  ამ ნაწარმოების ეს ნაწილი ყოველთვის განსაკუთრებულად მოქმედებდა ჩემზე,  სწორედ მაშინ ინატრებს სოსოია,  ცა რომ სარკე იყოს ,  მას მერე მეც ბევრი მიფიქრია ცაზე და ცის ამ დანიშნულებაზე,   რამდენ მონატრებულ და არამონატრებულ ადამიანს დავინახავდი, ცა რომ სარკე იყოს,  მთელი  ქვეყნიერების ავ–კარგს  შევავლებდი თვალს.  ყველა, სულ ყველა ვნახავდით  ერთმანეთს,  ვერ დავმალავდით ჩვენს ცუდ და მანკიერ საქციელებს,  იქნებ ამის მერე უფრო შეგვეცნო ზოგადად რა ხდება ქვეყანაზე,  იქნებ მერე გაგვეცნობიერებინა ჩვენი   უმთავრესი არსი,  იქნებ შეგვრცხვენოდა ყველა ჩვენი ბოროტი ქმედების და  გვეკეთებინა ბევრი სიკეთე ,  იქნებ უფრო დაგვეფასებინა ერთმანეთის შრომა, ნაღვაწი, იქნებ  უფრო  დავხმარებოდით უამრავ გაჭირვებულს, შესაძლოა  მერე აღარც გვენატრა ცაში ყოფნა, რადგან აქ გვექნებოდა  პატარა სამოთხე, სამოთხე თუ არა ადგილი,  სადაც სიკეთე და სიმშვიდე სუფევს, სადაც ადამიანები ადამიანობენ თავიანთი ადამიანობით.  მართლაც და კარგი იქნებოდა, ცა რომ სარკე იყოს…

ფიქრებიდან გამორკვევის შემდეგ, უცებ, ისევ მიწაზე მოვადინე ზღართანი,  ავხედე  ჩვენს ცას და ესაა რაცაა…..

Advertisements

4 thoughts on “შეხედე რა ცაა, ესაა რაცაა

  1. ზღვაზე მართლა საოცარი ცაა, მიყვარს მისი ყურება, გულაღმა რომ წევხარ და მზე გაცხუნებს. ისე, სულ მაწუხებს აზრი, რატომ არ ითვლება ცა ფიქრის სინონიმად 🙂

    • საინტერესო მოსაზრებაა, თან ყველა ფიქრი მაინც ცისკენ არის მიმართული , მეც მიყვარს ზღვისპირზე გულაღმა ცის ყურება, ნაირნაირი ღრუბლები რომ ჩასრიალდება ხოლმე:)

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s