შემოდგომის ხასიათი

    შემოდგომის საღამოა მშვიდი, ირგვლივ იდუმალი სიჩუმეა და სასიამოვნო სურნელება ტრიალებს,  ნაცნობი მელოდიების ბგერები  გაუჩერებლად დაფარფატებენ სივრცეში,  ალბათ მიზეზიც ესაა, რომ უცნაურად სევდიან ხასიათზე ვარ ,  ჩემი თანმდევი, ამაოების შემაძრწუნებელი შეგრძნებაც ისევ მომიახლოვდა….

დიდი ხანია არაფერი დამიწერია, სურვილი მქონდა,  რომ მეწერა, მაგრამ აზრებს ვერ ვუყრიდი თავს, ვერც ახლა ვუყრი, უბრალოდ ვზივარ შემოდგომის ამ თბილ და სასიამოვნო საღამოს და მარტოობით შეპყრობილი ვწერ, უაზრობებს, მაგრამ მაინც ვწერ.  ახლა უკვე ზუსტად ვიცი, რომ რა მინდა არ ვიცი, ვინ მინდა არ ვიცი და  სად მინდა არ ვიცი.  რაღაც სხვა, რომ მინდა ესეც ვიცი, თუმცა ესეც,  ვიცი კი?  შთბეჭდილებები გამიფერმკრთალდა, ეს მაშინებს,  იმდენად გაბაცდა ჩემი სამყაროს ფერები, რომ ვფიქრობ, ცხოვრება უკვე  დავამთვრე და ახლა   უმისამართოდ , უოცნებოდ დავრძრწივარ დედამიწის ამ პაწაწუნა მონაკვეთზე, ვერ ვამჩნევ ვერავის და ვერაფერს. . .  სწორედ ამიტომ ისევ მონდომებით დავეძებ ისეთ რამეებს, რაც მკვეთრ ემოციას მომიტანს, გამომაფხიზლებს და შთაბეჭდილებებს გამიმძაფრებს.  ეს ქმედებები ხანდახან მშველის კიდეც…თუმცა მხოლოდ ხანდახან, რაც  არ კმარა….

     სადღაც სივრცეში ვარ გაჩხერილი სასაიმოვნო და უსიამოვნო ფიქრებით მოცული,  თითქოს ძლიერიც ვარ და ამავე დროს სუსტიც.    ღამ-ღამობით უმიზნოდ  დავეხეტები ხან ვიწრო, ხან  ფართო და განათებულ ქუჩებში, თითქოს ვიღაცას დავეძებ, მაგრამ ვერ ვპოულობ.  ხანდახან  მგონია, რომ სულ მარტო ვარ ამ უსასრულო სამყაროში – ასფალტს დამეგობრებული.  ისევ თვითონ მომძებნა წიგნებმა და  ფილმებმა,  ნელ-ნელა ვიწყებ მათ სამყაროში გადასვლას.  ფიქრს და მუსიკას მივყავარ სადღაც შორს, იქ სადაც უსამართლობა არ არის, იქ სადაც უბრალოება სუფევს, იქ სადაც გიხარია ყოფნა და აღარ გინდა წამოსვლა, სამუდამოდ დარჩენასაც ისურვებდი, მაგრამ ეს წამიერებაც სადღაც გაიქროლებს და ცნობიერს დარჩება სამახსოვროდ, მერე,  სადმე სიზმრისეულ ზმანებაში ამოტივტივდება და დილით ბედნიერად გაგაღვიძებს,  მაინც რა კარგია დილით ბედნიერად გაღვიძება, საყვარელ ადამიანებთან ერთად  ახალი  დღის შეგრძნება ,  საკუთარი არსის შეცნობა…

ესაა ბედნიერება, შორეული და უკვე ლოდინსაც მოკლებული. სწორედ ასეთი ბედნიერება მინდა ,  ჰაერში რომ გრძნობ მის სურნელს, ნაზი ქარივით მოგილამუნებს, ვერ ხედავ, მაგრამ გრძნობ….

უცნაურად სევდიანი ხასიათიც დროებითი აღმოჩნდა და მალევე გადაიარა, თუმცა ეს  მშვიდი, შემოდგომის საღამო სამუდამოდ დაუტოვა  ჩემი ტვინის კუნჭულებს.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s